Hoe vaak ga je op bezoek in het verpleeghuis?

Waarom er geen goed getal is

Wie dit opzoekt, wil eigenlijk weten of hij genoeg doet. Dat is een eerlijke vraag, maar niemand kan hem voor jouw situatie beantwoorden. Het hangt af van hoe het met je moeder gaat, hoe ver je rijdt, met hoeveel mensen je het kunt delen en wat je verder nog draagt.

Twee keer per week is voor de ene familie zwaar en voor de andere weinig. Allebei kan kloppen. Wat je van "hoe vaak" wel kunt maken, is een vraag die jullie samen kunnen beantwoorden: op hoeveel dagen per week komt er iemand?

Dat is meteen de reden dat het antwoord niet bij jou alleen ligt. Zolang je in je eentje zit te rekenen, gaat het over jouw agenda en jouw schuldgevoel. Zodra je het als familie stelt, gaat het over de week van je moeder, en dat is de vraag die er toe doet.

Dagen tellen werkt beter dan bezoeken tellen

Een familie van vijf die allemaal op zondag gaat, komt op vijf bezoeken per week. Voor degene die er woont is dat er één: één drukke middag, en zes dagen waarin er niemand langskomt.

Dezelfde vijf bezoeken verspreid over vijf dagen veranderen de week compleet. Er is elke dag iets om naar uit te kijken en elke dag iemand die ziet hoe het gaat — dat laatste is voor de zorg net zo nuttig als voor jullie.

Een doordeweekse dinsdagmiddag is daarom meer waard dan de vierde bezoeker op zondag. Dat is geen oordeel over wie het beste bezoek brengt. Het gaat er alleen om waar de gaten zitten.

Niet elke week is hetzelfde

Een vast ritme is de basis, maar er zijn periodes waarin er meer nodig is dan gewoonlijk. Als je die van tevoren kent, hoef je er niet verrast op te reageren.

• De eerste weken na een verhuizing of een opname. Alles is nieuw en jij bent het enige bekende in het gebouw.
• Na een ziekenhuisopname of een val. Het duurt daarna vaak even voordat iemand er weer bovenop is.
• Feestdagen en verjaardagen, en dan vooral de dagen erna. Eerste kerstdag is het probleem niet; 27 december wel.
• De sterfdag van een partner, of wat de trouwdag was. Zet die data in de gedeelde agenda, dan hoeft niet één iemand ze te onthouden.
• Als er op de afdeling iemand is overleden die zij goed kende. Dat hoor je meestal alleen als je ernaar vraagt.
• De weken waarin jullie zelf allemaal druk zijn. Dat is precies wanneer het gat valt, en precies wanneer niemand het ziet.

Kort en vaak wint van lang en zelden

De tweede aanpassing die de meeste families helpt, is korter blijven. Een half uur is een bezoek, en dat is geen troostprijs.

• Lange bezoeken zijn vermoeiend, voor allebei. Na het eerste half uur is het vaak op, en wat er daarna komt is uitzitten.
• Wachten tot je een hele middag vrij hebt, betekent in de praktijk dat je niet gaat.
• Kort maakt vaker mogelijk. Twee keer twintig minuten in een week is meer dan één keer twee uur.
• Kort haalt de druk weg om het gesprek te vullen. Je hoeft niet twee uur aan onderwerpen te hebben.
• Zeg bij binnenkomst hoe lang je blijft. Dan is weggaan een afspraak en geen aankondiging.

Bij dementie ligt het anders

Als je moeder je bezoek niet onthoudt, betekent dat niet dat het niet aankomt. Wat families terugzien, is dat de stemming na een bezoek blijft hangen ook als het bezoek zelf al vergeten is. Waar dat toe leidt: regelmaat wordt belangrijker dan lengte.

Het moment van de dag telt hier zwaarder mee. Veel families merken dat de ochtend en de vroege middag beter gaan dan het eind van de middag. Vraag op de afdeling wanneer het bij jullie het rustigst is — daar zien ze de hele week.

En vaker gaan is niet altijd het antwoord. Als je het zwaar vindt, is korter gaan en het volhouden meestal beter dan jezelf tot een lang bezoek dwingen dat je daarna een week kost.

Maak er een afspraak van in plaats van een gevoel

Het praktische antwoord op "hoe vaak" is een afspraak. Spreek met de familie af op hoeveel dagen per week er iemand langsgaat en verdeel die dagen. Niet omdat elk getal goed is, maar omdat een afgesproken getal iets is waar je aan kunt toetsen.

Zet het daarna ergens waar iedereen het ziet. Zolang niemand het overzicht heeft, denkt iedereen dat een ander deze week wel gaat, en dan gaat er niemand. Een gedeelde kalender als Wie Gaat Er Op Bezoek laat vooral zien welke dagen leeg blijven, en dat is de informatie waar je iets mee kunt.

Kijk er eens per maand naar. Niet om iemand af te rekenen, maar omdat het antwoord op "gaan we vaak genoeg?" dan geen gevoel meer is maar een week met dagen erin.

En als het je niet lukt

Er zijn periodes waarin het niet gaat. Een drukke maand, een ziek kind, je eigen gezondheid. Zeg dat dan hardop tegen de anderen in plaats van stilletjes af te haken; dan kan iemand anders die week oppakken en blijft de dekking staan.

Schuldgevoel is bovendien een slechte planner. Het maakt bezoeken langer en zeldzamer, precies de verkeerde kant op. Wat wel werkt is een klein ritme dat je volhoudt.

Veelgestelde vragen hierover